Statek

"W kilka godzin po tym, jak statek Gwiazda Północy stawia żagle, coś dzieje się na lądzie. Po ogromnym sztormie, którego nie wykryły żadne urządzenia, system nawigacji na statku przestaje działać. Kanały komunikacyjne są odcięte. Tak jakby nikogo tam nie było, a świat przestał istnieć. Po kilkunastu nieudanych próbach w Genewie włączono akcelerator cząsteczek. Niestety, coś się nie powiodło i maszyna spowodowała kolejny Wielki Wybuch. To, co wydawało się jedynie fałszywym alarmem, faktycznie miało miejsce. Na szczęście, w razie gdyby sprawy przybrały zły obrót, istniał „Protokół bezpieczeństwa w sytuacjach kryzysowych”. Jedynie Julia, naukowiec, rozumie znaczenie tego, że podczas sztormu statek pozostał na naturalnym uskoku, który wcześniej sama oznaczyła jako współrzędne celu podróży. Za kilka godzin pojmie, że wydarzyło się coś strasznego i, że to właśnie ona musi pobieżnie wyjaśnić załodze zaistniałą sytuację. Wciąż jest dla nich nadzieja, ale lepiej, by na razie tylko ona znała całą prawdę. Skąd załoga i pasażerowie Gwiazdy Północy mogliby wiedzieć, że włączenie maszyny spowoduje nowy Wielki Wybuch? Skąd mogliby przypuszczać, że kontynenty się przesuną, morza pochłoną Ziemię, nieznane morskie potwory wyłonią się z najciemniejszych głębin, że nigdy już nie zobaczą swojej rodziny ani przyjaciół? Skąd mogliby to podejrzewać, skoro nie wiedzieli nawet, czym jest akcelerator cząsteczek?"

"W czasie gdy najmłodsi członkowie załogi Północnej Gwiazdy cieszą się pobytem na pokładzie, nieświadomi skali tego, co się wydarzyło, dorośli rozpaczliwie szukają odpowiedzi. De la Cuadra nie może zrozumieć, czemu w miejscu, gdzie jego mapy wskazywały na położenie kontynentów, nie ma lądu. Julia przeczesuje fale radiowe, poszukując ocalałych. Kapitan domyśla się, że Julia wie więcej, niż chce ujawnić. Dlaczego zabrała pistolet na pokład? Skąd wiedziała, że to nie był zwykły sztorm i że powinni trzymać się wytyczonych współrzędnych, by nie zatonąć? Uczniowie dobrze się bawią podczas pierwszych prób nurkowania w otwartym morzu. Nie minęła nawet doba od postawienia żagli, a Piti już zaczyna płatać innym figle. Rozwiązuje górę bikini Ainhoa na chwilę przed tym, jak dziewczyna wskakuje do wody. Nikt jednak nie widział, jak to robi, i wszyscy - od Ainhoa po De la Cuadrę - oskarżają o to Ulisesa. De la Cuadra musi interweniować. Najgorsze rzeczy nie dzieją się jednak na pokładzie, ale w wodzie. Coś boleśnie ugryzło Vilmę w nogę, gdy pływała. Gdy Burbuja łapie te dziwne stwory, nikt nie morze uwierzyć własnym oczom. Nie mają pojęcia, czym są te zwierzęta. Jedyną informacją na ich temat, płynącą z żeglarskiego doświadczenia, jest to, że nie powinno ich tam być. Emocje towarzyszące zmianom wzrosły podczas przerażającego sztormu i odbijają się na małej Valerii, która ze strachu moczy się w nocy i nie wie, jak ukryć to przed ojcem. Kapitan zdaje się bardziej przejęty zajściem niż dziewczynka. Nie przywykł do radzenia sobie w takich sytuacjach, gdyż zwykle zajmowała się tym jego żona. Nie wie, jak ma się zachować."

"Kapitan z całych sił stara się, by życie na statku wróciło do normy. Wszystko jednak się komplikuje, gdy kilka metrów od statku samolot wpada do oceanu. Prędkość, z jaką maszyna uderzyła w wodę, oznacza, że ktoś mógł przeżyć - sonar wciąż działa. Trzeba za wszelką cenę odzyskać dane z czarnych skrzynek. Choć De la Cuadra jest temu przeciwny, Ulises nurkuje 90 metrów w głąb, w miejsce, skąd dochodzi sygnał. Vilma ma problemy zdrowotne związane z ciążą i musi dostać się do szpitala. Gdy Palomares dowiaduje się, że kapitan postanowił nie zawijać do portu i nie zawozić jej do lekarza, wpada w szał. Na pokładzie wszczyna się bunt. Aby uczniowie nie zobaczyli, co się dzieje, dostają zakaz wchodzenia na główny pokład. Są zamknięci w swoich kajutach, gdzie chłopcy podsłuchują rozmowy dziewczyn. Piti przesyła Esteli miłosną wiadomość kodem Morse'a, ale ona myśli, że wysłał ją Ramiro, który jej się podoba. Zgadza się więc na spotkanie. Valeria przez cały dzień słyszy dziwne odgłosy i przypomina sobie opowieść jej matki o „duchach piratów”, duszach zmarłych żeglarzy wałęsających się po statku. Kapitan, wciąż uczący się, jak radzić sobie w roli ojca, opowiada Valerii o skutecznych metodach odstraszania duchów..."

"""Żałoba i strach psują nastrój załogi. Julia próbuje ich pocieszyć: zgodnie z jej wyliczeniami, gdzieś musi istnieć jakiś ląd, i prędzej czy później go znajdą. Wszyscy wiedzą jednak, że to nie będzie takie proste. Nie mają wystarczająco jedzenia, by żeglować bez końca. Bez owoców czy warzyw, w ciągu kilku miesięcy mogą zachorować na szkorbut. A bez prądu filtry nie będą działać, więc skończy się też woda pitna. Podczas inwentaryzacji całego statku znajdują paczkę z ministerstwa, której nie ma na liście sporządzonej przez lekarza. Otwierają ją i odkrywają małe metalowe pudełeczko z zegarkiem. Tajemnicze urządzenie odlicza czas. Cokolwiek to jest, pozostało im 13 godzin i 22 minuty. Ramiro nie potrafi zaakceptować zaistniałej sytuacji. Jest przekonany, że wszystko, co się wydarzyło, jest częścią wielkiego eksperymentu, a oni, w roli królików doświadczalnych, są badani pod kątem reakcji. Próbuje znaleźć sojusznika w Pitim, by móc przekonać resztę co do swoich domysłów. Ten jednak jest zbyt zajęty wykorzystywaniem sytuacji, by uwieść Estelę. Udaje mu się namówić lekarza na zorganizowanie zabawy w błyskawiczne randki. """

Ponad 40000 wygłodniałych i zmęczonych mew kieruje się na statek. Uciekają od źródła katastrofy i poszukują terenu, na którym mogłyby odpocząć i znaleźć pożywienie. Burbuja uważa, że to wszystko jego wina.

Racjonowanie żywności daje się we znaki pasażerom statku. Głód wyczerpuje i doprowadza zarówno studentów, jak i profesorów do ostateczności…

Gamboa przyłapuje jednego ze studentów na kradzieży jedzenia. Dochodzi do bójki, z której chłopak wychodzi ranny…

Gdy nadchodzi kolej połowu dla Pitiego, Ramiro i Palomaresa, coś wciąga linę tak gwałtownie, że przeciąga Pitiego przez cały pokład…

Po długim poszukiwaniu statku, który pojawił się na radarach North's Star kilka godzin wcześniej…

Burbuja zauważa na horyzoncie mgłę. Chłopak ma co do niej złe przeczucia, ponieważ pojawiła się zupełnie nagle, nie jest wilgotna i słychać w niej echo. Ainoha opowiada ojcu o złej sytuacji z Gamboą.

Barbuja zniknął, dlatego wszyscy uważają, że zaginął. Przypuszczają, że niebaczny na toksyczną mgłę, wpadł do morza, gdzie pochłonęły go fale. Natomiast Ramiro jest pewien, że Ulises zamordował profesora i wyrzucił jego zwłoki za burtę.

Barbuja bada dziwne dźwięki, które dobiegają z systemu wentylacji, i znajduje dziennik podróży. Jest to pamiętnik należący do poprzedniego kapitana statku, w którym opisano podróż oraz przyłączenie się nowego pasażera: dziwnego mężczyzny z Liverpoolu, skrywającego niebezpieczną tajemnicę.

Po wielu dniach nieobecności Gamboa pojawia się cały i zdrowy. W opinii doktora jest w zadziwiająco dobrym stanie, jak na kogoś, kto dryfował przez parę dni. Po czymś takim powinien być nieprzytomny, osłabiony i odwodniony, jednak żaden z tych objawów nie wystąpił.